فکر میکردم راه اولم از همه نرم تره!! میگین وحشتناکه.
من دقیقا تو حالتی هستم که باید برم کتاب بخونم ببینم بعد از سلام چه بگویم!
تازه این کاملا صحبت کردن نرم و مهربون منه که اصلا فقط تو نامه میتونم این حد نرم بنویسم! موقع صحبت کردن که اینجوری نمیگم. اینم بده دیگه هیچی پس خیلی صبرش زیاده منو تا الان تحمل کرده
من نمیتونم هیچ وقت تو نامه یا حضوری بهش بگم که از گریه ش احساس ناتوانی میکنم. اصلا نمیتونم اونجوری که اینجا میگم به خودشم بگم. اصلا نمیتونم از کلمه ناتوانی برای خودم جلوش استفاده کنم!
همونجایی که فکر میکنم دقیقا دارم درست رفتار میکنم خرابه. اصلا نفهمیدم کجاش هیجانیه کجاش دستوریه این که عند لطافت بود دیگه








علاقه مندی ها (Bookmarks)