سلام اما جان؛
بنظر من یک مدت فکر همسرتو از سرت بیرون بکن و روش زووم نکن که زیاد مسئله برات بزرگ نشه،من این راهو رفتم ویرانت می کنه.سعی کن الان رو خودت تمرکز بکنی و محبتت نسبت به همسرت در حدی باشه که به عنوان یک همسر ازت توقع میره،نه اونقدر زیاد که بعدا توقع خودت از همسرت باعث خودخوری و حرص خوردن و تبدیل شدن به بیماری روانی و افسردگی بشه.در واقع یک مدت خلا زندگیتو با کلاس آموزشی و دوستان و خانواده خودت وخانواده همسرت پر کن.ببین با این وجود همسرت بهت توجه میکنه یانه؟اگر بازهم بیخیال و کم توجه بود باید رویه دیگه ای پیش بگیری.
علاقه مندی ها (Bookmarks)