سلام
1. شما با یک مشاور خانواده و روان شناس درمورد شوهرتون مشورت کنید.
2. زیاد لی لی به لالاش نگذارید. این تیپ آدم ها چه لوس باشند، چه بیمار یا هر چیز دیگه ای، هرچقدر بیشتر به خواسته های غیرمنطقی شون تن بدید نه فقط اصلاح نمیشند بلکه بدتر می شوند. کوتاه آمدن موقعی صحیحه که طرف مقابل هم علامت رو بگیره و پاسخ مثبت بده. وگرنه اگر نتونه درک کنه، یا درک کنه ولی نخواد پاسخ مثبت بده همونی میشه که گفتم.
شما نباید لج بازی کنید ولی با هر سازی نرقصید. ضعف هم ازخودتون نشون ندید. در مورد جدا خوابیدن یا کنش های مانند آن شما هم واکنش های خیلی خونسرد نشون بدید.
من احساس می کنم همسر شما نوعی مشکل روانی داشته باشند. شاید عصبی باشند، یا اگر آگاهانه و عمدا این رفتارها رو نشان میدهند شاید نوعی سادیسم خفیف. دقت کنید اعمال شون از روی خشم کنترل نشده یا عامدانه است؟ در مقابل واکنش های معذرت خواهانه شما یا مثلا گریه کردن تان چه واکنش فیزیکی و روحی دارند (نه زبانی که خیلی اهمیت ندارند)؟ مشخصا حالت چهره هنگام عذرخواهی و یا کوتاه آمدن شما و لحظات بعد از آن.
* تاکید می کنم حتما با یه روان شناس مشورت کنید ببینید علت و انگیزه رفتار همسرتون چی می تونه باشه؟ ابدا سعی نکنید خودتون تشخیص بدید.
موفق باشید
علاقه مندی ها (Bookmarks)