به دختر 5 ساله ام راجع به تصمیم جدایی من و مادرش چه چیزی بگم؟

[Quality]

خیلی قشنگ گفتید، دلنشین و عالی

- - - Updated - - -

- - - Updated - - -

خیلی خیلی مفصله
شاید یه شب بشینم و بنویسمش
فعلا در مرحله ابتداییش،ایشون درخواست مهریه شون رو به دادسرا دادن. از منزل هم رفتن
من 32 سالمه و 7 ساله باهم ازدواج کردیم
ایشون دختر دایی منم هست

- - - Updated - - -


متاسفانه اکثر راهها امتحان شده و مع الاسف بی نتیجه

- - - Updated - - -

اما اگر بخوام دلیل عمده جداییمون رو بگم، از نظر من قهر بی اندازه ایشون بوده
از 4 روز تا 4 ماه
بسیار هم مغرور هستن.

پس هنوز جدا نشدید. اتفاقا شاید قسمت این بوده که بخاطر بچه اینجا بیاید تا در مورد اصل موضوع کمی صحبت کنیم. بنظرم اشتباست که راه حل رو جدایی بدونید. این پاک کردن صورت مساله هست و اون بچه آسیب میبینه. در ضمن بخاطر بچه هر دو در آینده به هم مربوط میشید و روی زندگی آیندتون تاثیر میزاره .
اگرم دور بشید کامل که بازم بچه آسیب میبینه و شما هر دو در قبالش مسئولید. میدونم سخته اما مشکلو مسائل مهم رو تیتر بار بنویسید .
ممکنه راهی باشه. 7 سال هم با هم بودید.

مشکلتونم که حیثیتی نیست. در ضمن فامیلم هستید و جداییتون مشکلات بیشتری ممکنه ایجاد کنه نسبت به غریبه ها. سن همسرتون رو نگفتید.
آیا هر کدومتون قدمهای مثبتی برای حل یا برگشت برداشتید تا حالا؟
پیشفرضهای ذهنیتون یا سو تفاهمات اشتباه در هر کدوم میتونه حل بشه و زندگیتون نرمال بشه. یادتون باشه اینجا بهشت نیست و زمینه و هر آدمی و ازدواجی مشکلاتی داره. هر دو آسیب میبینید. یعنی جدایی باید آخرین راه باشه و قبلش همه راه های سالم و لازم رو باید رفته باشید.

[ابوآدی]

من ابدا خودم رو عاری از مشکل نمیدونم ، همیشه هم گفتم که ما هر دو مقصریم. پیشنهاد دادم بریم پیش یه مشاور که مخالفت کرد.یکم توضیحش سخته ولی در کل بدونید که ایشون یکی از افتخارات زندگیش اینه که تا حالا نه از کسی معذرت خواهی کرده و نه منت کسی رو کشیده

پس هنوز جدا نشدید. اتفاقا شاید قسمت این بوده که بخاطر بچه اینجا بیاید تا در مورد اصل موضوع کمی صحبت کنیم. بنظرم اشتباست که راه حل رو جدایی بدونید. این پاک کردن صورت مساله هست و اون بچه آسیب میبینه. در ضمن بخاطر بچه هر دو در آینده به هم مربوط میشید و روی زندگی آیندتون تاثیر میزاره .
اگرم دور بشید کامل که بازم بچه آسیب میبینه و شما هر دو در قبالش مسئولید. میدونم سخته اما مشکلو مسائل مهم رو تیتر بار بنویسید .
ممکنه راهی باشه. 7 سال هم با هم بودید.

مشکلتونم که حیثیتی نیست. در ضمن فامیلم هستید و جداییتون مشکلات بیشتری ممکنه ایجاد کنه نسبت به غریبه ها. سن همسرتون رو نگفتید.
آیا هر کدومتون قدمهای مثبتی برای حل یا برگشت برداشتید تا حالا؟
پیشفرضهای ذهنیتون یا سو تفاهمات اشتباه در هر کدوم میتونه حل بشه و زندگیتون نرمال بشه. یادتون باشه اینجا بهشت نیست و زمینه و هر آدمی و ازدواجی مشکلاتی داره. هر دو آسیب میبینید. یعنی جدایی باید آخرین راه باشه و قبلش همه راه های سالم و لازم رو باید رفته باشید.

- - - Updated - - -

ایشون متولد 67 و من هم 64
دخترمونم متولد 93

- - - Updated - - -

قول میدم واسه فردا موضوع رو به بهترین مدل و منصفانه ترین حالتی که بتونم یجا تایپ کنم بفرستم
داستان جالبیه وقتی که خودم مرورش میکنم
البته با مدارک

[ابوآدی]

انتهای پاییز در تمامی سالیان عمرم گویا منتظرمی ماند تا تقاص باقی سال به بیداد از من بستاندقسمت اولمن علی هستم، بچه اول یه خانواده 5 نفره که پدرمنظامی بود و الان بازنشسته و مادرم هم مثل بقیه ی عام زنای این سرزمین خانه دار.میگن ضریب هوشیم بالاست. راهنمایی که تموم شد و رفتیم دبیرستان من تصمیم گرفتم کهرشته فنی رو دنبال کنم. دلم میخواست یه نجار بشم. بعداز تست هایی که اون موقعمیگرفتن و مثلا میگفت کدوم رشته برات بهتره ، مدیر و معلم پرورشی بابام رو خواستندبیرستان، هنوز یادمه که صدام زدن دفتر. مدیرمون با صدایی بلندتر از همیشه ازمسوال می کرد:کدوم احمقی به تو مشاوره داده که می خوای بریفنی بخونی؟ بابام داشت مآیوسانه نگاهم می کرد، باعث سرافکندگیش بودم؟ معلمپرورشیمون (آقای همایی) میگفت : بیا و از خودت یکم بیشتر انتظار داشته باش. بابامبلند شد و کلاه نظامیش که رو زانوهاش بود .(یادم رفت بگم که این اتفاقا توی شهردزفول بود.به خاطر کار پدرم ما 5 سال اونجا بودیم.) رو گذاشت زیر بغلش و به مدیرگفت من راضیش میکنم. بعد از جلوم رد شد و رفت.حافظه ام زیادی قویه و این باعث اذیت شدنم تویتمام زندگی بوده. القصه تا دیپلم رفتیم. به بابام گفتم میخوام برم سرکار و خدمت.مخالفت کرد و گفت دانشگاه. دانشگاه صنعتی اصفهان رشته مهندسی هوافضا قبول شدم بارتبه 1197.و این شهر تمام زندگی من رو تغییر داد

[نازنین2010]

انتهای پاییز در تمامی سالیان عمرم گویا منتظرمی ماند تا تقاص باقی سال به بیداد از من بستاندقسمت اولمن علی هستم، بچه اول یه خانواده 5 نفره که پدرمنظامی بود و الان بازنشسته و مادرم هم مثل بقیه ی عام زنای این سرزمین خانه دار.میگن ضریب هوشیم بالاست. راهنمایی که تموم شد و رفتیم دبیرستان من تصمیم گرفتم کهرشته فنی رو دنبال کنم. دلم میخواست یه نجار بشم. بعداز تست هایی که اون موقعمیگرفتن و مثلا میگفت کدوم رشته برات بهتره ، مدیر و معلم پرورشی بابام رو خواستندبیرستان، هنوز یادمه که صدام زدن دفتر. مدیرمون با صدایی بلندتر از همیشه ازمسوال می کرد:کدوم احمقی به تو مشاوره داده که می خوای بریفنی بخونی؟ بابام داشت مآیوسانه نگاهم می کرد، باعث سرافکندگیش بودم؟ معلمپرورشیمون (آقای همایی) میگفت : بیا و از خودت یکم بیشتر انتظار داشته باش. بابامبلند شد و کلاه نظامیش که رو زانوهاش بود .(یادم رفت بگم که این اتفاقا توی شهردزفول بود.به خاطر کار پدرم ما 5 سال اونجا بودیم.) رو گذاشت زیر بغلش و به مدیرگفت من راضیش میکنم. بعد از جلوم رد شد و رفت.حافظه ام زیادی قویه و این باعث اذیت شدنم تویتمام زندگی بوده. القصه تا دیپلم رفتیم. به بابام گفتم میخوام برم سرکار و خدمت.مخالفت کرد و گفت دانشگاه. دانشگاه صنعتی اصفهان رشته مهندسی هوافضا قبول شدم بارتبه 1197.و این شهر تمام زندگی من رو تغییر داد

کاش ادامه میدادید

[ابوآدی]

انتهای پاییز 97
طبق معمول و بی اغراق تر، طبق روال معمول زندگی مان ، مادرت قهر بود. تقریبا منت کشی هر روزه مرا رد میکرد. اصلا دیگر یادم نمیاید که ما قبل از شروع این قهرها چگونه روز را میگذراندیم. موجود عجیبی است. خیلی دوستش داشتم ، خیلی. یا برایش کافی نبود یا اینکه زیادی بود. زمان به هر دو ما ثابت خواهد کرد که چه کسی یا شاید کسانی ندامت را تجربه خواهد کرد
بارها و بارها چه بصورت غیر مستقیم و چه مثل همین دفعه آخر ، به مادرت گفتم مراقب باش. دلم دارد می میرد. داری توی قلبم گم میشوی . اما غرورش مادرت را اسیر کرده است . او برده غرور است و من گویا اینبار میتوانم از هر دو آنها خلاص شوم . وقتی مادرت نیست ،تازگی ها احساس میکنم شادترم ، انگار شانس به سمت من مایل شده است.
سعی بر آن دارم که به هر حو ممکن از احساس هایمان در ای لحظات بگویم . تا بر ما خورده نگیری که چرا جدا شدیم

- - - Updated - - -

قسمت دوم
اوضاع مالی ما نه بد و نه خوب بود. یکم دیر رفتیم واسه ثبت نام به همین خاطر خوابگاه گیرم نیومد. توی گیر و دار التماس واسه خوابگاه با چندتا مثل خودم رفیق شدم. گفتیم خوب جمع میشیم و یه خونه دانشجویی میگیریم که هزینه کم بدیم. توی اصفهان خونه گرون بود. رفتیم یکی از شهرهای نزدیک به اصفهان و در فاصله 15 کیلومتری دانشگاه ، یه شهر خیلی خوشگل و سرزنده به اسم شاهین شهر.(کاش یه شاهین شهر رفته اینارو بخونه و براتون تاییدش کنه). یک طبقه ،125 متر ،3خوابه . 5 میلیون پیش و ماهیانه 140 هزارتومن اجاره.تقسیم بر 5 نفر. یکیمون یه ترم بالایی بود که از خوابگاه اخراج شده بود. بچه شهرک نفت پونک بود و مهندسی شیمی میخوند ، اسمش حامد بود. نفر بعدی اسمش محسن بود و مهندسی صنایع میخوند.نفر سوم میلاد ، بچه گیشا و دانشجوی مکانیک جامدات و آخری که بچه میدون المپیک بود و هم رشته ای میلاد.
تقریبا همه چیز توی سال اول روی روال طبیعی طی میشد، تا اینکه دوتا از دوستای حامد که بچه شهرهای اطراف شیراز بودن سر و کله شون پیدا شد. فرشاد و محمد
مهمون های روز اول که یک ساعت نشستن و رفتن. خوش سر و زبون و شیرین لهجه و البته پر انرژی.ماشالا در ضمینه خورد و خوراک هم از حرفه ای های روزگار بودن.
تقریبا بعدش هر روز میومدن،بعدش پای ما خونه اونا باز شد.اونام اخراجی بودن(از خوابگاه).یبار که از حامد پرسیدیم چرا اخراج شدن؟ اونم با اخم گفت که مشروب خورده بودن و یه آدم فروش به حراست خبر داده بوده،بعدش جفتشون دو ترم تعلیق و اخراج از خوابگاه براشون زده بودن.

[نازنین2010]

انتهای پاییز 97
طبق معمول و بی اغراق تر، طبق روال معمول زندگی مان ، مادرت قهر بود. تقریبا منت کشی هر روزه مرا رد میکرد. اصلا دیگر یادم نمیاید که ما قبل از شروع این قهرها چگونه روز را میگذراندیم. موجود عجیبی است. خیلی دوستش داشتم ، خیلی. یا برایش کافی نبود یا اینکه زیادی بود. زمان به هر دو ما ثابت خواهد کرد که چه کسی یا شاید کسانی ندامت را تجربه خواهد کرد
بارها و بارها چه بصورت غیر مستقیم و چه مثل همین دفعه آخر ، به مادرت گفتم مراقب باش. دلم دارد می میرد. داری توی قلبم گم میشوی . اما غرورش مادرت را اسیر کرده است . او برده غرور است و من گویا اینبار میتوانم از هر دو آنها خلاص شوم . وقتی مادرت نیست ،تازگی ها احساس میکنم شادترم ، انگار شانس به سمت من مایل شده است.
سعی بر آن دارم که به هر حو ممکن از احساس هایمان در ای لحظات بگویم . تا بر ما خورده نگیری که چرا جدا شدیم

- - - Updated - - -

قسمت دوم
اوضاع مالی ما نه بد و نه خوب بود. یکم دیر رفتیم واسه ثبت نام به همین خاطر خوابگاه گیرم نیومد. توی گیر و دار التماس واسه خوابگاه با چندتا مثل خودم رفیق شدم. گفتیم خوب جمع میشیم و یه خونه دانشجویی میگیریم که هزینه کم بدیم. توی اصفهان خونه گرون بود. رفتیم یکی از شهرهای نزدیک به اصفهان و در فاصله 15 کیلومتری دانشگاه ، یه شهر خیلی خوشگل و سرزنده به اسم شاهین شهر.(کاش یه شاهین شهر رفته اینارو بخونه و براتون تاییدش کنه). یک طبقه ،125 متر ،3خوابه . 5 میلیون پیش و ماهیانه 140 هزارتومن اجاره.تقسیم بر 5 نفر. یکیمون یه ترم بالایی بود که از خوابگاه اخراج شده بود. بچه شهرک نفت پونک بود و مهندسی شیمی میخوند ، اسمش حامد بود. نفر بعدی اسمش محسن بود و مهندسی صنایع میخوند.نفر سوم میلاد ، بچه گیشا و دانشجوی مکانیک جامدات و آخری که بچه میدون المپیک بود و هم رشته ای میلاد.
تقریبا همه چیز توی سال اول روی روال طبیعی طی میشد، تا اینکه دوتا از دوستای حامد که بچه شهرهای اطراف شیراز بودن سر و کله شون پیدا شد. فرشاد و محمد
مهمون های روز اول که یک ساعت نشستن و رفتن. خوش سر و زبون و شیرین لهجه و البته پر انرژی.ماشالا در ضمینه خورد و خوراک هم از حرفه ای های روزگار بودن.
تقریبا بعدش هر روز میومدن،بعدش پای ما خونه اونا باز شد.اونام اخراجی بودن(از خوابگاه).یبار که از حامد پرسیدیم چرا اخراج شدن؟ اونم با اخم گفت که مشروب خورده بودن و یه آدم فروش به حراست خبر داده بوده،بعدش جفتشون دو ترم تعلیق و اخراج از خوابگاه براشون زده بودن.

منم صنعتی اصفهان بودم

خوابگاه پسرای کارشناسی الغدیر بود