شرایط سخت محل زندگی من و درماندگی

[فکور]

سلام
اگر همسرت ناراضیه به نظرم فعلا به فکر نقل مکان نباش
نقل مکان هم دردسرهای خودشو داره که اگه یکی از طرفین ناراضی باشه اونقدر غرغر می کنه که کام طرف مقابلو کاملا تلخ کنه
سعی کن راضی بشه بعدا برید
در زمانهای مناسب ازش خواهش کن ولی بگو اگر نارضایتی داشته باشی نمی خوام و رضایت صد در صدی تو برام مهمه
اینکه خونتون رو باید اجاره بدید و بعد یه خونه اجاره کنید کلی دردسر داره ممکنه مستاجرتون بد باشه و خونه رو خراب کنه یا اجاره اش رو نده پول بنگاه باید بدید، دردسر اسباب کشی و بد بودن صاحبخونه جدید رو هم بهش اضافه کن
اگر همسرت توجیه نباشه برای جابجایی و بخواد زورکی بیاد اوقاتت رو تلخ می کنه چون اوقات خودش هم تلخ میشه باید با رغبت بیاد

واقعا واجب هم نیست که کل 15 روز رو خونه پدرت باشی چند روز برو چند روز نرو فعلا تا یه استقلال نسبی هم داشته باشی
گاهی مادرت بیاد پیش شما
گاهی هم تنها باش
باید این مدل زندگی رو بپذیری
اگر هم مورد اورژانسی پیش بیاد که بالاخره خانواده همسرت هستن
هرچقدرم بی خیال باشن بازم موارد اورژانسی رو میشه ازشون کمک گرفت

[Samin28]

سلام
اگر همسرت ناراضیه به نظرم فعلا به فکر نقل مکان نباش
نقل مکان هم دردسرهای خودشو داره که اگه یکی از طرفین ناراضی باشه اونقدر غرغر می کنه که کام طرف مقابلو کاملا تلخ کنه
سعی کن راضی بشه بعدا برید
در زمانهای مناسب ازش خواهش کن ولی بگو اگر نارضایتی داشته باشی نمی خوام و رضایت صد در صدی تو برام مهمه
اینکه خونتون رو باید اجاره بدید و بعد یه خونه اجاره کنید کلی دردسر داره ممکنه مستاجرتون بد باشه و خونه رو خراب کنه یا اجاره اش رو نده پول بنگاه باید بدید، دردسر اسباب کشی و بد بودن صاحبخونه جدید رو هم بهش اضافه کن
اگر همسرت توجیه نباشه برای جابجایی و بخواد زورکی بیاد اوقاتت رو تلخ می کنه چون اوقات خودش هم تلخ میشه باید با رغبت بیاد

واقعا واجب هم نیست که کل 15 روز رو خونه پدرت باشی چند روز برو چند روز نرو فعلا تا یه استقلال نسبی هم داشته باشی
گاهی مادرت بیاد پیش شما
گاهی هم تنها باش
باید این مدل زندگی رو بپذیری
اگر هم مورد اورژانسی پیش بیاد که بالاخره خانواده همسرت هستن
هرچقدرم بی خیال باشن بازم موارد اورژانسی رو میشه ازشون کمک گرفت

فکور عزیز ممنونم که با دقت و حوصله مساله منوخوندید. بله درسته همون طور که گفتید فرد ناراضی همکاری هم نمیکنه مخصوصا همسر من که خودشم گفته از من انتظار انعطاف و مهربونی و ... نداشته باش . واقعا وقتی خودم رو تو اون موقعیتهایی که گفتید تصور کردم دیدم خودم ام تحمل حضور تو اون شرایط رو ندارم . بله من واقعا توانایی اینکه ایشون بزور بیاد جابجا بشیم رو ندارم ‌ اما ای کاش ای کاش خودش ام به این نتیجه میزسید که زندگی من چقدر داره بسختی میگذره. من و بچه هربار اندازه یک وانت وسیله و تجهیزات زندگی رو جمع میکنیم پشت ماشین کوچیک خودمون و وقتی ام اینجاییم (خونه پدریم) تمام سهم من از زندگی یه اتاق کوچیک و کلی چمدون و یک زندگی کاملا خانه بدوشی هست . لا اینحال ایشون معتقد من در رفاه کامل هستم .
درمورد اینکه تنها باشم ام خیلی فکر کردم و حتی یکبار امتحانی انجامش هم دادم . واقعا روزهای سختی بود برای کسی که دائما خونه بودم و نه همزبونی نه هم صحبتی با نوزادی که توجه تمام وقت میخواست . اما بازم دارم بیشتر از قبل به اینکه خونه خودم بمونم فکر میکنم .
اینکه مهارتهام رو ارتقا بدم
از نظر روحی و روانی آمادگی ش رو بدست بیارم
تمام مشکل من اینه که همسرم این چیزها رو اونجوری که برمن میگذره درک نمیکنه . حتی اینم بگم با اینکه تحصیلکرده هست و مدل زندگی ما اینقدر پرچالش و سخت هست براش افت داره پیش خانواده و فامیل بگن توام رفتی محل خانمت!

- - - Updated - - -

خواهش میکنم

ببینید شما باید بپذیرید که مستقل شدید یعنی اینکه یک زندگی جدا دارید و نیاز هست با شرایط جدید خودتون رو وفق بدید، علی رغم اینکه از شغل همسرتون و سختی هاش هم از همان ابتدا مطلع بودید.

حتی اگر منزلتون هم نزدیک خانواده بود باز هم رفت و آمد مکرر همان اثری رو داشت که این ماندن های طولانی داره، پس باید برنامه ای نوشت و تصمیمی گرفت.

در حال حاضر شرایط برای سرگرمی در منزل خیلی بهتر و گسترده تر نسبت به گذشته هست. بانوان این فرصت رو دارند که از هنرهای گوناگون بهره بگیرن و از طرفی اوقاتی که به بطالت میگذره منبعی برای یادگیری مهارت باشه. امکان دسترسی به اطلاعات از طریق اینترنت و امکان خرید ملزومات هنری بسیار آسان هست یا اینکه هنر این فرصت رو بشما خواهد داد که در شهر محل سکونتتون وارد کلاس ها و کارگاههای مختلف بشین و به دانش و مهارت خودتون اضافه کنین .

مطمئنا همسر شما هم از دوری و چنین شرایط شغلی رضایت کافی ندارند اما چیزی که ایشان رو دلگرم به مقاومت و تلاش خواهد کرد دیدن همسر و فرزندش پس از روزها خستگی و کوشش هست.
شرایط کاری ایشان چیزی نیست که هر کسی از عهده ی اون بر بیاد و نیاز هست زمان استراحت یا بازگشت به خانه بجای طرح مسائل رنج آوری مثل مهاجرت یا بحث های بی سرانجام، اوقات به شادی و تفریح سپری بشه.
شما میتونید گاهی در تنهایی به دیدار خانواده برید یا اونها رو پذیرا باشید و یا با اینترنت و تلفن جویای حالشان باشید. ( به نحوی که حدود رفت و آمد رعایت بشه )
برای فرزندتون هم محیط خانه ی خودتون و رسیدگی شخصی به امورش از اهمیت بالایی برخوردار هست چون در این سنین بچه ها نسبت به بیماریهای مختلف بسیار حساس و ضعیف هستن و مراقبت بیشتری رو میطلبن.

سحر بهاری عزیز ممنون که با حوصله وقت گذاشتید
بله هرآنچه شما ذکر کردید واقعیت زندگی من هست . همسر منم دقیقا همون پاراگرافی که هایلایت کردید رو به من میگن که چه اینجا زندگی کنیم چه اونجا تو به کمک خانوادت نیاز داری پس مهاجرتومادبه اونجا تغییر شگرفی برات ایجاد نمیکنه !!
حتی پایینتر که گفتید ایشون وقتی بر میگرده به محیطاروم نیاز داره واقعا بهش واقفم و همین ام باعث شده همه مسائل و مشکلات روحی که برای من پیش میاد رو کامل بهش نگم که ناراحت نشه ولی خوب در دراز مدت خودم آسیب دیدم و الان به حدی زودرنج و عصبی شدم که واکنشهای سریع و تند از خودم نشون میدم و پشیمون میشم
خیلی خیلی مفید برام نوشتید . واقعا به مرور این مطالب و یاداوریشون به خودم نیاز داشتم . از نوشته شما چندین و چند بار میخونم تا آروم شم
ممنون که وقت گذاشتید