درس هایی که توی زندگی یاد گرفتیم

[سحر بهاری]

سلام گرم من رو در آخرین پاییز قرن پذیرا باشین...

درس های زندگی که زیاد هستن، ولی یچیزی که دیدم و خیلی خوشم اومد رو میخوام در موردش بنویسم .
اون مطلب نحوه ی آموزش بچه ها و توجه واقعی و صحیح به اونهاست. اگرچه در هر سیستمی ضعفی هم وجود داره، اما باید نقاط مثبت دیگران رو ببینیم و ازشون بهره ببریم.

خب بخش مهمی از آموزش بعهده سیستم آموزشی هست و اگر خانواده و سیستم آموزشی در کنار هم درست عمل کنن خروجی خوبی خواهد داشت و از مشکلات متعدد در دوران بزرگسالی برای فرد، خانواده و جامعش جلوگیری میشه.

فرضا چند تا از مشکلاتی که در همین تالارهای مشاوره و ... مطرح میشه بحث خودباوری، انعطاف پذیری، احساس ارزشمندی، اعتماد بنفس، مسئولیت پذیری، همکاری، نظافت فردی، انضباط، تلاش، همدلی و محبت، بردباری، عمل گرایی و ... هست.

در مورد سیستم آموزشی ابتدا یه توضیح کوچک میدم و بعد میریم سراغ خانواده. در یکی از کشورهای آسیای شرقی نظافت کل مدرسه در دوران پایین تر به عهده دانش آموزان همراه با همکاری کادر مدرسه هست و عملا خبری از سرایدار مدرسه نیست یا وقتی وعده ناهار میرسه ( زمان ناهار معمولا در مدرسه هستن ) بچه ها در سالن های غذاخوری ناهارشون رو میخورن بعد از اتمام غذا، مؤظفن در صف بایستن و ظروفشون رو بشورن، کاغذ و پلاستیک رو تفکیک کنن، بصورت نوبتی میزها رو با دستمال پاک کنن، کف سالن رو تمیز کنن و ... . این آموزش ها کمک میکنه که همکاری کنن، مسئولیت پذیر بشن و در حفظ نظم، نظافت‌ و کمک به حفظ محیط زیست کوشا باشن.

در اینصورت بدیهی هست که نیازی نیست که بیان ده ها نوع شعر و شعار و ... روی تابلوها، دیوارها و ... در مورد نظافت شهری و فردی، همکاری در کارهای منزل و ... بچسبونن یا اینکه بچه ها تو خونه رنجی برای والدین باشن یا در آینده دچار بحث و جدل با همسرانشون بشن و مشکلات زیست محیطی بوجود بیارن.

مطلب مهم بعدی اینه در همین سیستم های آموزشیشون درس خوندن مهم تلقی میشه و افراد زیادی هم رقابت میکنن اما اینطور نیست که نمره و مدرک ملاک باشه. اونها فعالیت های کلاسی رو اغلب به صورت گروهی دنبال میکن اما هر کسی در گروه مؤظفه وظیفه ی خودش رو درست انجام بده تا گروه بتونه رتبه ی خوبی کسب کنه.

در حین این فعالیت ها توانایی ها، استعداد های بچه ها شناسایی میشه، اونها به خودباوری، انعطاف پذیری، همکاری، صبر، رشد خلاقیت، اخلاق، مدیریت، احترام، وفق پذیری با محیط و افراد، همدلی و ... میرسن و فشار از روی یک نفر برداشته میشه. پس از دوران ابتدایی بنابر تواناییشون تفکیک میشن و استعدادهاشون مسیر آینده رو براشون مشخص میکنه. جالبه که تفکیکی از نظر نخبگی و ... بین دانش آموزان وجود نداره و همه با هم برابر هستن.

این مسئله کمک میکنه دانش آموز در حین درس خواندن توانایی های خودش رو در حوزه های دیگر گسترش بده، مهارت کسب کنه و بتونه در آینده اصلاحا گلیم خودش رو از آب بیرون بکشه. از طرفی اونها با اعتماد بنفس بالا، احساس ارزشمندی و خودباوری وارد محیط های دیگر میشن و همینطور به زرنگی، زیر آب زنی، فعالیت های انفرادی‌ و... سوق داده نمیشن و بستری فراهم میشه تا در بزرگسالی بصورت گروهی فعالیت های موفقیت آمیز داشته باشن و هر کسی جای خودش فعالیت کنه و نگران حفظ شغلشون نباشن. به همین دلیل معمولا تا دوره کارشناسی درس میخونن و میتونن وارد بازار کار بشن و همه ی شغل ها براشون ارزشمنده.

افرادی که توانایی ها، استعدادهای خودشونو گسترش میدن ، معمولا چندان وابسته به مدرک نیستن و میتونن موفق عمل کنن. مثل بچه هایی که پشت کنکور میمونن و متاسفانه به دلیل فشار خانواده و جامعه و گذاشتن همه ی تخم مرغ ها در یک سبد، مجبورن میشن زمان زیادی رو از دست بدن، یا انصراف بدن یا دست به اعمال خطرناک بزنن.

در همین مدرسه ها انواع تفریح برای بچه ها از سالن های تئاتر و موسیقی، ورزش های حرفه ای، کتابخانه و آزمایشگاههای مجهز، اتاق بهداشت همراه با پزشک و ارائه خدمات رایگان پزشکی، بخش نگهداری گل ها و گیاهان، ، اتاق صنایع دستی و ... در نظر گرفته شده تا دانش آموز رغبت بیشتری به محیط آموزشی داشته باشه، شوق یادگیری بوجود بیاد و بتونه مهارت های خودش رو افزایش بده. حتی در کنار مدرسه معمولا مدارس حرفه ای تری با تنوع رشته های بالا وجود داره تا بصورت حرفه ای آموزش ببین.


خب با این اوصاف لازمه زمانی که فرزندامون در خونه هستن سعی کنیم این آموزش ها رو تا جایی که در توانمون هست اجرا کنیم. خداروشکر نسبت به گذشته اطلاعات فراوانی در قالب مقالات و کتاب ها، مشاوره ها در اختیار همه ی ما هست، امکانات گسترش پیدا کردن و میتونیم از اونها برای آموزش فرزندانمون در منزل کمک بگیریم.

درس خواندن، در کنار گسترش توانایی ها و مهارت ها و توجه به سلامت روان فرزندانمون از اون مسائل مهمی هست که والدین لازمه در موردش هوشیار باشن. قطعا توجه نکردن به آموزش صحیح و رها شدن بچه ها میتونه برای خودشون، خانواده و جامعشون هزینه ها و آسیب های زیادی رو بهمراه بیاره و کیفیت یک جامعه رو در سطوح مختلف کاهش بده.

ممنون از همراهیتون