فضای روانی محیط کار (رسمیت یا صمیمیت؟)

[میشل]

سلام دوستان

خوبید؟ خوشید؟ به قول نقی رو به رشدین؟

من تازگی وارد شرکتی شدم که منشی نداره.

مدیرعاملمون چند روز پیش یه متن چهارپنج خطی رو بهم داد و گفت چشمام خیلی خستن ممکنه تایپش کنید؟ منم تایپ کردم، و بعدا براش ایمیل کردم.

ولی ایمیل رو جواب نداد که تشکر کنه، و این کارش نه تنها زشت بود، بلکه میتونه به این معنی باشه که داستان تایپ ادامه دارد!!

خلاصه از اینکار عصبانی شدم و تصمیم گرفتم اگه دفعه بعد چنین چیزی ازم خواسته شد، صریحا بگم انجام نمیدم.

اما امروز یه چیزی باعث شد شک کنم.

من و یه فرد دیگه تقریبا با همدیگه اومدیم. امروز متوجه شدم اونا خیلی با هم دوست شدن و روابطشون خیلی صمیمانه تره. همکارم از اینکه یه برخورد غیر مودبانه ببینه، اصلا ناراحت نمیشه. همه کاری هم انجام میده، ظرف شستن! خرید کردن! هرکاری که باشه، یعنی شرکت رو متعلق به خودش میدونه.

حتی در مورد مسائل حرفه ای هم من فقط به کاراییکه تو تخصص خودم باشه یا بخوام به تخصصم اضافه کنم، تمایل نشون میدم، و سمت کارای چیپ نمیرم، اما اون همه انواع کار رو انجام میده. و خودش رو همه جا قاطی می کنه.

مدیرمون خیلی با من خوبه، چه از نظر حرفه ای، چه رفتاری (و غیر از تشکر نکردن از اون کار، هیچ مورد منفی ای درش ندیدم)، و در عین حال استادم هم هست. اما بین ما رسمیت وجود داره، نه صمیمیت.

واقعیتش اینه که من همین رسمیت رو ترجیح میدم و این با شخصیت من جور در میاد. اما صمیمیت چیزیه که وقتی از دست بره (یا همون اوائل ایجاد نشه)، دیگه سخت بدست میاد (تو فضای کار)، و من نمیدونم واقعا به سمت افزایش صمیمیت برم یا نه همین رسمیت خوبه؟ نظر شما چیه؟

در ضمن این کارهای تایپ فوق العاده نادر هستند. و ممکنه از دو هفته یکبار هم کمتر باشه. به نظر شما تایپ کنم؟ یا صریح بگم میل ندارم کارای تایپ بهم محول بشه؟

مرسی از اینکه خوندید.