شوهرم رو دوست ندارم

[mahsha]

Pooh عزیزم من از 8 صب تا 6 بعداز ظهر سرکارم و تا برسم خونه 8 شب میشه و بعد باید غذا درست کنم و یکم به کارای خونه برسم اصلا وقتی ندارم برای باشگاه یا کلاس های هنری و..‌.از وقتی اومدم تهران و سرکار رفتم متاسفانه محیط کاریم کارگاه ساختمونیه و خیلی مردونه اس حدود 400 تا کارگر و مهندس هستن که تنها پرسنل خانم اونجا من هستم برای همین سرکارمم اغلب احساس تنهایی میکنم مثلا تایم ناهاری یا استراحت اونا برا خودشون میگن و میخندن و دور هم هستن ولی من یه گوشه این ور تنها نشستم شاید اگه سرکارم میتونستم دوستی پیدا کنم الان شرایط روحیم بهتر بود خانوادمم نمیتونم بهشون چیزی بگم چون راه دور هستن و نگران میشن دلم براشون میسوزه که بخوان غصه من رو بخورن در واقع هیچ کسو ندارم جز همسرم که اونم متاسفانه نمیتونیم زیاد با هم ارتباط برقرار کنیم چون اولا نیست اکثرا مثلا الان سه شب هستش ولی هنوز خونه نیومده اگرم باشه دوس نداره به درد و دل های من گوش بده بهم میگه لوس و غرغرو هستی مثلا زمانی که برا استخدامی دنبال کار بودم هی میرفتم مصاحبه و بی نتیجه بود واقعا کلافه شده بودم نیاز داشتم با یکی صحبت کنم باهام همدردی کنه وقتی به همسرم میگفتم چیکار کنم یا از ناراحتیم میگفتم بهم میگف اینا رو به من نگو من خودم توی کارم هزار تا مشکل دارم حوصله این حرف ها رو ندارم منم دیگه ترجیح دادم بهش دیگه زیاد از احساساتم چیزی نگم و توی خودم بریزم
با دو تا جمله آخرت کلی گریه کردم چون به شدت احساس تنهایی میکنم کاش حداقل یه دوستی داشتم که میتونستم از احساساتم باهاش حرف بزنم شاید حالم کمی بهتر میشد ولی همینکه اینجا وقت میذاری و برام کامنت میذاری یه دنیا ممنون برای من خیلی خیلی ارزشمنده من تقریبا کل روز اینجا منتظر کامنت شما ها هستم تا شاید حالم کمی بهتر بشه بتونم راهنمایی بگیرم ازت بی نهایت ممنونم
احساساتم رو که اینجا می نویسم یخورده سبک تر میشم اگه اینجا نبود حتما دیوونه میشدم به خصوص الان که سرکارمم تعطیله و من همش خونه ام و به مشکلاتم فکر میکنم باز سرکار بودم اون تایم حداقل درگیر کار بودم و کمتر اذیت میشدم