فایده ای داره مجدد فکر کنم؟

[Pooh]

ممنون از پاسختون خانم پوه


ببخشید ایشون از نظر شغلی و کاری و استقلال مالی ، مشکل خاصی ندارنند؟

سلام.
الان اطلاعی از وضعیتشون ندارم. ولی تا پارسال که هنوز شغل مشخص نداشتند.
بحث منت نیست، ولی وقتی من با حتی این شرایط شغلیش داشتم ادامه میدادم و پیوند کلیه اش رو هم پذیرفته بودم، و هیچ توقع مالی هم ازش نداشتم و این همه زمان دادم ولی حتی به من زنگ نمیزد و حتی یک بار ابراز علاقه ای از هیچ نوعی حتی نگاه مهربان محبت امیز نکرد، به چی دلم خوش باید میشد؟
بله، خانواده خوبی بودن، خیلی با شخصیت و مودب و موجه. شرایط مالی هم معمولی. پدر و مادرش معلم بوده اند البته الان بازنشسته. اهل چیز بدی هم نبودن‌. من فقط به خاطر همین موارد ادامه دادم و زمان گذاشتم. و خیلی هم در حد خودم تلاش کردم تا حدی صمیمیت ایجاد کنم ولی نشد. منم واقعا دیگه دلسرد شدم.
نمی‌دونم. هر چی فکر میکنم کمترین ذوق و انگیزه ای برای اینکه باز بیان ندارم و امیدی به اینکه چیزی تغییر کرده باشه ندارم. البته خودمم دیکه اون ادم دو سه سال پیش نیستم و حال و حوصلم کمتر شده.

.
‌
.

.

.

الهه جان ، سلام.
اره میگن ازدواج بعد سی سالگی با معیارهای صحیحتریه و ازدواج های بالای سی دوام بیشتری دارن.
خب به نظر من یه دلیلش اینه که طرف دیگه انرژی اینکه بخواد اعصاب بذاره و بحث کنه نداره، ریسکی هم در اینکه اگه نسازم باهاش و جدا بشم و بعدش فرصت دیگه ای داشته باشم نمیتونه بکنه، به خاطر همین ازدواج بالای سی برای خانما دیگه هر چی باشه، خودشو باهاش وفق میده و صداش در نمیاد. ولی به نظر من صرفا اینکه دوام بیشتری داره این ازدواج ها، دلیلی بر حتما زندگی شادتر و رضایتبخش تری نیست.

البته شاید برای کسی که به طرفش علاقمند شده باشه و دلش در این ازدواج همراهش باشه، نشاط هم باشه.

نمیدونم.
واقعا دیگه، حداقل فعلا توی شرایط الان روحیم، حال و اعصاب و انرژی فکر کرددن به ازدواج ندارم. نمیدونم، شاید چون این شش هفت ماه اخیر با سه چهار مورد عحیب و غریب سر و کله زده ام و بریدم‌.


کار، چرا دنبالش هستم. گیر نیومده! خود درسا یه جور پوست ادمو میکند، کار پیدا کردن براش صد جور پوست میکنه.

با این حال ترجیح خودم اینه که یه شغل که روتین باشه و درگیری ذهنی برام ایجاد نکنه داشته باشم که خب دنبالشم و دارم سرچ میکنم و چند جایی رفتم ولی جور نشده‌.


کلاس، فعلا توی این وضعیت قرنطینه و تعطیلی نه.
در کل زیاد به چیزی حس علاقه نمیکنم. با این حال پارسال مهر رفتم دنبال یه سری فعالیت هنری، پیشرفت خوبی هم داشتم. ولی یه چیزایی شد که کلا ترجیح دادم بی خیالش بشم.

تفریح هم متاسفانه اعضای خانوادم اصلا اهل تفریح نیستن.
دوست هم، دوست باحال ندارم واقعا.


خودم تو فکرم اگه بتونم یه دوچرخه یا یه کفش کوهنوردی خوب بگیرم. حداقل تنهایی برم . البته مشکل بزرگ من اینه که کوله بار دغدغه و غم و نگرانیهام همه جا همرامه و هیچ وقت ذهنم راحت نیست.


تنها چیزای که ارامش نسبی بهم میده نوه های خانواده هستن. مثلا وقتی خواهرزادم رو میبینم و بغلش میکنم یا شیربن زبونیاشو کاراشو نگاه میکنم یا مواظبشم، اروم میشم. و یکی هم رسیدگی به گل و گیاه.

اصلا احساس خستگی فکری و ذهنی عمیقی میکنم. دلم یکم ذهن بی دغدغه میخواد.

- - - Updated - - -

آقا غلام، سلام.
بله، درست میفرمایید. ادم نباید هی نمک بپاشه به زخم خودش.

ممنون از دعای شما و سایر دوستان