تمرین سکوت کردن جای حرف زدن نامناسب

[hamed.FEA]

سلام دوستان

hamed.FEA گرامی ،ممنون از پیشنهادت.آره با شما موافقم .من خودم هم همین کارو انجام میدم اما گاهی از روی تنبلی نمیرم سراغش. آخه میدونی همیشه فکر نکرده عمل کردن راحت ترین گزینه هست!!
ولی همین الانش که حداقل هفته ای 2 ، 3 بار می نویسم اما می دونم به بیشتر از اینها نیاز به نوشتن دارم. اما نوشتن داریم تا نوشتن!!!

منظورم اینه که نوشتن باید یه الگویی باشه که آدمو به تدریج به حل مساله برسونه نه صرفا اینکه افکار منفی رو بنویسیم.(این نظر منه که باید رویکرد نوشتن مناسب رو بلد باشیم.من از

یک مشاور خوب و همچنین با مطالعه یه کتاب اینو یاد گرفتم) یعنی کم پیش میاد که بنویسم و تخلیه هیجانی و روحی نشم .اما خب نمیشه گاهی ... گاهی هر یه ساعت افکار منفی میاد سراغم به اقتضای شرایطی که توشم و من حوصله ندارم هی برم بنویسم!
البته این هم اشتباههه چون هر نتیجه ای می خوایم باید براش تلاش کنیم...

روانشناسی به من می گفت اولش شاید سخت باشه که هی بنویسی اما بعد یه مدت که این کارو انجام بدی دیگه ذهنت به صورت اتوماتیک با سرعت بیشتری مسائلت رو حل میکنه و باهاش روبرو میشه.

میفهمم حرفاتو . منم خیلی مواقع افکار منفی میان سراغمو توی نوشته هام کاملا مشخص میشه . اما خب با داشتن دو شخصیت متفاوت توی نوشتن تا حد زیادی میشه کنترل کرد که فقط افکار منفیتو ننویسی .

من یه شخصیت دارم که بنا به شرایط موجود و چیزای مسخره ای که تو زندگیم اتفاق میفته شرو میکنه همش غر میزنه و میگه چه زندگیه مضحکی و چه دنیای پتیاره ای ! اما اون یکی شخصیتم یخورده موضوعو از بیرون نگاه میکنه ... افکار منفی هست ولی میشه کنترلشون کرد وقتی افکار مثبتت رو هم با اون یکی شخصیتت بنویسی ...

بیشتر دل نوشته های من مکالمه بین شخصیتای ذهنمه که هی سر موضوعات مختلف کشمکش دارن :) !

آخر حرفام یا نتیجه گیری میکنم یا اگه حالم خیلی بد باشه میزارم واسه چن ساعت بعد که حالم بهتر شد اونوقت نتیجه درست تری راجع به ذهنیتم میگیرم .

همیشه شخصیت مثبت ذهنم اینو بهم یادآوری میکنه که "رویداد های زندگیت حاصل اندیشه های توست. زندگی دقیقا همانگنه است که تصویرش میکنی. "

من خیلی وقتا دوس داشتم و دارم که یه نفر باشه که بفهمه منو . بتونم از ته دلم باهاش حرف بزنم . کسی که سرزنشم نکنه واسه کارام . کمکم کنه . نگه تو میتونی بگه ما میتونیم . کسی که هر وقت بخام باهاش حرف بزنم و راجع به احساسم باهاش حرف بزنم ولی خب وقتی همچین آدمی پیدا نمیشه و با بقیه حرف زدن واسم جز خستگی و درک نشدن چیزی نداره سعی میکنم یا توی خلوت با خودم حرف بزنم یا بعضی وقتا با خدا . باهاش درد و دل میکنم .

نمیگم با بقیه ارتباط ندارم نه ... من با خیلیا در ارتباطم ولی خب زیاد باهاهشون حرف نمیزنم . یا حداقل راجع به خیلی چیزا باهاشون حرف نمیزنم. کمتر کسی از نزدیکام احساساتو افکارمو فهمیده .

قبلا مهم نبود کسی منو میفهمه یا نه فقط حرف میزدم . راجع به هر چی ولی حالا نه . هر چی بزرگتر میشم بیشتر نیاز پیدا میکنم که فقط با آدمایی حرف بزنم که منو بفهمن . کسایی که بشه بجز حرفای فوتبالی و آب و هوا راجع به عقاید و افکارم باهاشون حرف زد .

امیدوارم اینجور افراد خوب توی زندگی همه باشن چون نبودشون یخورده کارو برای آدم سخت میکنه مخصوصا اگه آدم احساسی ای مث من باشین . :)

روزتون خوش