تمرین سکوت کردن جای حرف زدن نامناسب

[Eram]

سلااااام

ممنون آقای باغبان...خیلی خوب و شمرده توضیح دادید واقعا ممنون که به تاپیک من سر می زنید و با حوصله جواب می دهید.

اتفاقا دیروز توی یه مهمونی صمیمی خانوادگی بودیم .و فرصت برای حرف زدن من زیاد بود اما گاهی به خودم تلنگر زدم و گفتم این حرف رو میشه نزد...یا الان سخن کوتاه کنی بهتره و خیلی خوب بود نتیجه گرفتم و حس مثبت تری داشتم.

خانم ارم ، به نظرم یکی از تمرین های خیلی خوب برای همه ما این میتونه باشه که قبل از اینکه حرفی بزنیم تو ذهنمون از خودمون سئوال کنیم که :

آیا این حرفی که می زنم به ضرر طرف مقابل هست ؟
آیا حرفی که می زنم برای جلب توجه دیگران و تایید دیگران این کار را می کنم ؟

این خیلییی خوب و راهگشا هست.اینجا آوردمش تا یادم باشه.

یکی دیگه از تمرین ها هم این میتونه باشه که اول سکوت فکر را یاد بگیریم :

مثلا خانم ارم ، شما در تنهایی خودتان چقدر با ذهنتان فعال هستید – چقدر حوادث روز را مرور و قضاوت می کنید !
وقتی درگیری های فکر را خالی کنیم – زبانمان را هم میتونیم کنترل کنیم !
برای این کار یه جای خلوت پیدا کنید – سجاده نماز را پهن کنید – دو رکعت نماز بخونید - سپس همان طور که رو به قبله هستید از سکوت لذت ببرید و به چیزی فکر نکنید ( روزی 10 دقیقه این کار را کنید )

دقیقا همین مساله ی این روزهای منه.ذهنم فعال و درگیره و دائم حوادث رو مرور میکنه.روزهایی نه چندان دور وقتی رو به قبله قرار می گرفتم تمرکزم روی عبادت و خدا و معنویت بود اما این روزها وقتی نمازم تموم میشه به سرعتتتتت هرچه تمام تر از روی سجاده بلند میشم.انگار دارم فرار میکنم از تنهایی و خلوت .
وقتی دارم سریالی میبینم پاهامو مدام تکون میدم و در پاهام قرار و سکون ندارم...وقتی توی مهمونی هستم که باید شنونده باشم و ساکن و مودب بنشینم ،دوست دارم مدام پاهامو تکون بدم و احساس بدی بهم دست میده.با اینکه سعی میکنم پامو تکون ندم اما واقعا سخته .مثل همین الان که دارم تایپ میکنم و پامو ساکن نگه میدارم اما خیلیییییی دوس دارم پامو تکونش بدم .

راستش برام سخته این خلوت گزینی متعالی...الان سخته پارسال خیلی دوست داشتم این کارو. لذت می بردم از این کار چون من بودم و خونه و درس و عبادت.اما الان که عقد کردم موضوعات زیادی دارم که باید بهشون برسم...انگار وقت واسه خودم و خدا ندارم!البته اگه صادقانه بخوام بگم کار خاصی هم توی این مدت انجام ندادم !!!! واقعا توی این همه وقت با این همه عجله چیکار می کردم؟؟؟شاید با سرعت از خودم و خدا دور میشدم!

ب

عضی موقع ها یه مرد 40 ساله - 60 ساله و .... شاید هم مثل یه بچه سه ساله باشند !

پس دلیلی نداره با آنها خودمان را درگیر کنیم و بخواهیم یه جواب کوبنده بدیم !!

عالییی بود حق با شماست. اما من گاهی خیز برمیدارم سمت حرف های نادرست دیگران و اونو می قاپم و برای خودم ناراحتی می تراشم! الان دارم روی این مساله کار میکنم .
------------------------------------------------------

از سکون فراری ام . این روزها حوصله ندارم حتی 2 صفحه قرآن بخونم . انگار برام خیلییی سخته .

در مورد حرف زدنم هم باید اضافه کنم مثلا توی مهمونی ها ذهنم درگیره که فلان کار درست انجام بشه. والد درون من خیلی فعاله و این باعث میشه بخوام به فکر همه باشم.حتی مراقبت از بچه ای که مادرش هست،تا وقتی که من نزدیک بچه ام نگرانشم! و مواظبشم.

ذهنم مدام از سر مسائل می پره و روی اکنونم تمرکز چندانی ندارم. این روزها از تمرین مدیتیشن و ریلکسیشن و اینام فراری ام!!مشاورم بهم گفت ولی نتونستم انجام بدم چون کششی بهش ندارم.
توجیه من برای این ها اینه:چون الان به تازگی عقد کردم و دقیقا معلوم نیست چه موقعی کجا هستم؟! نه خونه خودمم کامل نه خونه خانواده همسرم.پس فعلا بی برنامگی.

فکر کنم یکم موضوع پرت شد .

ممنون از شما