فریال و ساراجان منم یه جورایی مثله شمام. سارا جان نیاز نیست از خونواده ی پرجمعیت بترسی. مهم مهمش اینه که شوهرت قبولت داشته باشه. یعنی دوست داشته باشه و هرچی که هستی و نیستی رو بپذیره. مثلا نگه فلانی رفتاراش باحالتره اون یکی بهتر می رقصه این یکی سر و زبونش خوبه و تو چرا اینطوری نیستی. یعنی اون حس ترس و اون حس راحتی بین خونواده پرجمعیتو فکر می کنم شوهر ادمه که به ادم می ده.
کلا فکر می کنم تنها چیزی که ممکنه ادمو اذیت کنه توی خونواده ها و فامیلایی که پرجمعیتن اون قضیه ی با سیاست بودن خود ادمه بین مردمی که احتمالا یه تعدادیشون فضول و مردم ازارن. اینم به مرور یاد می گیری. مخصوصا اگه که شوهرت همراهت و پا به پات کمکت باشه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)