دچار بحران شناختی در مورد خودم شدم.خودم رو پر از نقص میبینم

[پری وش]

همش تو ذهنم اینه که باید به یکی تکیه کنم.دوس دارم یه نفر پیشم باشه هر وقت به مشکل خوردم عصای جادوییشو دربیاره مشکلمو حل کنه.

طنین خانم
با وجود خدایی که اینقدر تو رو دوست داره، دنبال زمینی ها برای تکیه کردن نباش.
خدا می فرماید: الیس الله بکاف عبده (زمر 36). آیا خدا برای بنده اش کافی نیست


یه جا خوندم طوری به خدا توکل کنیم آنچنان که گویی هیچ کس دیگری در عالم نداریم ... نه خانواده ای نه دوستی و نه آشنایی


خداوند در آیه دیگری می ‏فرماید: «فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَکَّلْ عَلَی اللّهِ»( آل عمران: 159 )؛ «همین که عزم کردی و تصمیم‏ گرفتی، به خدا اعتماد کن و کار خود را دنبال کن.»

آدمایی که دو رو برم میبینم اعتماد به نفسی دارن که من نمیدونم منشاء اعتماد به نفس کجاست!
با خودم میگم خوب حتما چیزی در وجودشون دارن که بهش اعتماد دارن.ولی من ندارم!!

همه آدمها نقص دارن و هیچکس کامل نیست. آدمها مجموعه ای از خوبیها و بدیها هستند. اونهایی که اعتماد به نفس دارن، خودشون رو با وجود همین نقصهایی که دارن دوست دارن و می پذیرن. به همین سادگی. رمز اعتماد به نفسشون اینه.


اگر کمال گرا باشیم هر کاری هم بکنیم نمی تونیم خودمون رو راضی کنیم و باز می خواهیم بهتر از این باشیم و همیشه خودمون رو سرزنش می کنیم که چرا عالی و بهترین نیستیم.
گاهی خوبی فقط در سادگیه. لازم نیست آدم بزرگی باشیم و کارهای خیلی بزرگی انجام داده باشیم تا از خودمون رضایت پیدا کنیم. فقط کافیه بخاطر همین محاسنی که داریم خدا رو شاکر باشیم و از خودمون هم تشکر کنیم.


از هدفهای خیالی و سراب گونه دست برداریم و فشار "بایدها" و دیکتاتورهای درونی رو از روی دوش خودمون برداریم. (فشار بایدهایی مثل باید نمونه باشم ، باید عالی باشم و ...)
چراکه اینها منجر به بیماریهای جسمی هم میشه. سزدردهای پی در پی، خستگی مزمن و....


پس خودمون رو از دستشون رها کنیم.

به هیچ چیزی که میخاستم نرسیدم و هر روز دارم از اهدافم دور میشم.خودمو شایسته نمیدونم.

حتی در مورد دوست داشتن یه شخص دیگه هم این اصل حاکمه که "دوست داشتن واقعی اینه که حتی با وجود نقصهاش اون فرد رو دوست داشته باشیم و نخواهیم که دیگران حتماً ایده آل باشن تا ما بتونیم دوستشون داشته باشیم."
دوست داشتن مادرها از نوع دوست داشتن واقعیه ، اونها هرچقدر هم فرزندانشون اشتباه کنن و آزرده شون کنن، باز هم عمیقا اونها رو دوست دارن.


پس چرا ما برای دوست داشتن خودمون شرط می گذاریم؟ ما هم بی قید و شرط خودمون رو دوست داشته باشیم و به خودمون فرصت رشد بدیم. نه اینکه مانع ذهنی ایجاد کنیم. چراکه اگه خودمون رو لایق خوبیها و موفقیتها ندونیم ، پیشرفتی هم نمی کنیم.


ضعفها و نقصهای ما فقط راهنماهایی هستند که ما رو به سمت پیشرفت هدایت می کنند. اونا به ما نشون می دهند که برای رسیدن به اهدافمون باید روی چه چیزهایی کار کنیم و تلاش کنیم.
نقصهای ما نیومده اند که باعث سرافکندگی ما بشن و ما با فکر کردن مدام به اونها افسرده بشیم و از رشد و پیشرفت باز بمونیم. اونها فقط مسیر تلاش رو به ما نشون میدن. اینطور به قضیه نگاه کنیم!


پس ما هم تلاش کنیم، اگه تونستیم چه بهتر و اگه نتونستیم باز هم خودمون رو دوست داشته باشیم و به نفس و وجود خودمون اعتماد کنیم.