دچار بحران شناختی در مورد خودم شدم.خودم رو پر از نقص میبینم

[شیدا.]

دوست داشتم همیشه بهترین باشم ولی دارم به سمت بدترین بودن سقوط میکنم...

بهترین را چطور تعریف می کنی؟ مگه می شه بین هفت میلیارد آدم بهترین را مشخص کرد؟ یا بدترین را؟

پریوش توضیح خوبی برات نوشته در مورد کمالگرایی.

چند تا از مواردی که از پست اولت متوجه شدم و به نظر من نعمت هست و قدرش را نمی دونی ایناست

1- 23 سالته. جوان و پر از آرزو و هدف و انرژی.

2- دانشجو هستی. پس اهداف تحصیلیت هم تا حدودی سرجای خودش هست.

3- یک خواهر هشت ساله داری. خواهر داشتن یه نعمته. هشت ساله بودنش و کودک بودنش یه نعمت دیگه. صفا و پاکی و صداقتی که در یک دختر هشت ساله هست نعمتیه که تو در کنارت داری و ازش غافلی.

4- دختر فهمیده و عاقلی هستی که مقالات روانشناسی را خوندی و سعی می کنی اشکالات شخصیتی و رفتاری خودت را پیدا و رفع کنی.

اما ایرادهایی که من درصحبت های شما دیدم، بیشتر مربوط به خیالات و تفکرات اشتباه و ترسهای شماست، نه واقعیتهای موجود.

1- می ترسی نتونی کار پیدا کنی.
2- می ترسی نتونی ازدواج خوبی داشته باشی.
3- از تصورات مردم راجع به خودت می ترسی و ....

منظورت از شرم و شکست خوردگی چیه؟ تو چی شکست خوردی؟ از چی شرمنده ای؟

اگر امکانش را داری به عنوان قدم اول برو ورزش. هفته ای دو بار هم بری کافیه.
ورزش کردن با تاثیرات شیمیایی روی بدن به رفع افسردگی کمک می کنه،
از نظر ظاهری و تغییرات فیزیکی در بدن باعث اعتماد به نفست می شه (پوستت بهتر می شه، راه رفتن و نشستن و ... محکم تر و قشنگ تر می شه، اندامت بهتر می شه ....)
و هم این که در برخورد با فضای شاد و ارتباطی که با دوستانت خواهی داشت، شادتر و بهتر می شی.