حال و احوال یاران همدردی (11)

[فرشته اردیبهشت]

مرا میبینی و هردم زیادت می کنی دردم
تو را میبینم و میلم زیادت میشود هردم

به سامانم نمیپرسی نمیدانم چه سر داری
به درمانم نمی کوشی نمی دانی مگر دردم

نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی
گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم میدهی تا کی
دمار از من براوردی نمیگویی براوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز میجستم
رخت میدیدم و جامی هلالی باز میخوردم

تو خوش می باش با حافظ برو گو خصم جان می ده
چو گرمی از تو میبینم چه باک از خصم دم سردم