استارفیس عزیزم ما ده ساله با هم زندگی می کنیم و حساسیت های همدیگه رو شناختیم. هیچ وقت با هم در مورد تعریفمون از خیانت صحبت نکردیم و به نظر من هر رابطه ای یکی از دو نفر بدونه شریکش اون رو نمی پذیره و لازمه مخفیش کنه خیانت محسوب می شه. همسر من ارتباطش با تعدادی از همکلاسی های خانم دوران دانشجوییش حفظ کرده که افراد موجهی هم هستند. همکاران خانمی هم داره که بارها شاهد تماسش با اون ها بودم. ما هیچ وقت سر این ارتباطات به اختلاف بر نخوردیم. پس اگر هم به زعم همسر من چیزی نشده و خیانتی رخ نداده اما ممکن بود اگه اتفاقات این طور پیش نرن و من نسبت به تغییر حالت همسرم حساس نبودم و رو نمی شد به خیانت هم کشیده بشه.نوشته اصلی توسط starface
من حتی اگه بپذیرم که خیانت نکرده نمی تونم بپذیرم که تمایل به خیانت نداشته و نمی دونم بخشیدم این خطا به صلاح هست یا نه.
متاسفانه اون قدر در بین اطرافیان ادم عاقلی دونسته می شه که هیچ وقت در مورد قانع کردنش برای مشاوره گرفتن موفق نبودم. البته این دلیل نمی شه دست از تلاش بردارم☺️
خادم رضای عزیز به خاطر محدودیت ارسال جواب شما رو همین جا می دم. ایشون تو متظاهر نیستن منتها از نظر اعتقادی دچار دوگانگی هستند متاسفانه. یه تربیت خانواده به ایشون داده و یه تربیت اقوام غیرمتعصبی که بعد از مهاجرت تحصیلی باهاشون زندگی کرده.
علاقه مندی ها (Bookmarks)