احساس تنهایی و خستگی (حالم بد است؛ ...)

[1dard]

شما یه پسر هستید یا یه دختر؟ به هر حال من درک نمیکنم یعنی نمیتونم چون هیچوقت جاتون نبودم اما میفهمم یه لحظه فکرکردن به سختیش
کاملا قابل درکه که ادم چه زجری میکشه اصلا نمیخوام شمارو به روشنفکری اجبار کنم هرچند که براتون خوبه اما شما واقعا چیزای زیادی دارید
میدونم وقتی اینارو بخونید یه زهرخند میزنید اما جدیه واز ته دلم
شما جوونی رو دارید خیلی سرمایه بزرگیه
شما سلامتی رو دارید که از اولی بزرگتره چون بعضی بچه های کوچیکم ندارند
شما یه لیسانس میکانیک دارید خیلی خوبه خیلی خوب
شما یه خانواده عمه دارید هرچقدرم بد اما دارید که یه عالمه بچه کوچیک وحتی نوزاد اینوهم ندارند توی تمام دنیا هیچکسو ندارند

یه شخصیت فوق العاده دارید فردی با عزت نفس مستحکم با اراده خودساخته پرتلاش وبا پشتکار باهوش قدرت انعطاف بالا صبور قوی

به نظرم اینا برای یه زندگی مناسبه اگر پسر هستید سربازی رفتید؟
نگران نباشید بخندید خداوند اون بالاست ومواظب همه است حتی اگه شما یه ملحد بی دین باشید

سلام
از اینکه درباره من نظر میدهید و حرفی میزنید چه باب میل من باشه چه نباشه خیلی خوشحال هستم.

خدا رو شکر میکنم؛ که اول از همه خودش رو دارم و از این بابت خیلی هم خوشحالم از این جهت گفتم من رو یه ملحد بی دین فرض کنید که بعضی دوستان آب نبندن تو موضوع.

من پسر هستم و هنوز خدمت سربازی نرفتم؛ اما این مشکلات باعث شده کمی بهم ریخته بشم و در نتیجه به یه مشکل اساسی به نام زود رنجی مبتلا بشم؛ یعنی تا کسی بهم حرفی بزنه، جر و بحثی پیش بیاد یا کسی رو ببینم که واقعا برابر با من هست اما خیلی از من بالاتر هست و تنها من به خاطر شرایطم از اون خیلی پایین تر هستم ( سعی خودم رو میکنم تا جای ممکن حسادت نکنم) اما کاملا بهم میریزم و شاید تا ماه ها برم تو خودم و رفتار منفعلانه ای نشون بدم.

چیز های زیادی هست که باهاشون درگیرم از بی پولی گرفته تا خطر افسردگی اما ناامید نیستم و میدونم میشه خیلی از این مشکلات رو به مرور زمان حلشون کرد.

+اما از شکست های پی در پی خودم تو زمینه های مختلف خسته شدم صد بار به بن بست خوردم
+خیلی زود رنج و حساس شدم و این مورد شدیدا برای من مشکل ایجاد میکنه مخصوصا اینکه اکثر تو خودم میریزم و اگه بخوام برخوردی کنم عملا خیلی چیز ها رو باید از دست بدم
+شدیدا احساس تنهایی میکنم و از اینکه کسی رو ندارم خیلی اذیتم میکنه....

- - - Updated - - -

سلام دوست عزیزم
شما در زندگی خویش سختی های بسیاری را متحمل شده اید و این را قبول دارم، شما زجر فراوان کشیده اید این را هم قبول دارم، شما تنها هستید این را هم قبول دارم، دردمند هستید این را هم قبول دارم، احساس همدلی مرا بپذیرید.
دوست عزیزم آیا شما تا به حال خوشی نداشته اید؟ در زندگیتان حتی هیچ گاه لحظه ای شاد نبوده اید؟
می دانم که گردش دنیا گاهی لطمه های بزرگی به انسان می زند و قلب او را سنگین، نگاهش را غمگین و امیدش را کور می سازد. شما در زندگیتان موفقیت های زیادی را کسب کرده اید. مطمئننا ارتباط های زیادی را هم با افراد متفاوت داشته اید و گاهی از این ارتباط ها لذت هم برده اید حتی اگر کم هم بوده است. شما جوان هستید. سرمایه ی انسان جوانی اش است. شما در آینده تشکیل خانواده خواهید داد بچه دار خواهید شد، برای خود الان نامید شده اید چرا برای بچه هایتان تلاش نمی کنید تا آن ها در آسایش باشند؟ آینده ی خودتان در دستان شماست. شما به خوشبختی های خود نیز فکر کنید و با آن ها پله ای برای صعود خود به مراحل بالا بسازید.
دوست عزیزم شما هیچ گونه علائم بیماری روانی ندارید، اصلا لازم نیست به روانکاو مراجعه کنید. شما به دلیل مشکلاتی که داشته اید فقط فشار روانی بر شما وارد شده و دچار افسردگی خفیف شده اید وگرنه در زندگی تان فرد موفقی بوده اید و با توجه به نوشته هایتان در پست شما انسان با عزت نفسی هستید. من از اینجا دستان شما را می بوسم و تنها از شما می خواهم از تلاشتان برای اعتلای خود و آینده خودتان دست برندارید چون که می توانید موفق شوید. شما دشواری های زندگیتان را پشت سر گذاشته اید و الان فردی بالغ، عاقل و کوشا هستید. تنها مشکلی که دارید کمی خسته شده اید و این خستگی با ایمان به خودتان در وجودتان پاک خواهد.
دوست عزیزم بنده در مورد این موارد به شما ایمان دارم:
1. فردی از نظر روانی سالم هستید.2. زمینه ی موفقیت در شما وجود دارد.
بنابراین بسته به خواست و تلاشتان به موفقیت دست پیدا می کنید.
دوست خوبم اگر مشکل شما قابل حل نبود بنده این پست را نمی گذاشتم و راه کارهای دیگری پیشنهاد می کردم و فقط و فقط به خودتان بستگی دارد. امیدوارم که با خواست و اراده ی خودتان به موفقیت دست یابید.

سلام
ببخشید ممکن هست حرفهایم کمی تند وتیز به نظر برسد و صرفا نظر شخصی من هست.

1- ازدواج راه درمان یا راه فرار نیست ، البته این نظر شخصی من هست و خیلی هم به آن معتقدم، من الان به اندازه کافی خودم بدبختی دارم اینکه به خواهم به امید زن و زندگی و بچه و....تلاش کنم اصلا با روحیات من سازگار نیست، کسی که با آدم ازدواج میکند با آدم همسفر میشود نه دوای درد او یا.... همین الان هم دارم تنها با امید به آینده تلاش میکنم نه به امید به زن و زندگی و..... اصلا شاید تا مرگ مجرد بمانم

2-راونکاو و روانشناس و روانپزشک سه چیز متفاوت از هم هستند؛ اینکه گفتم حتی نمی توانم حتی به روانشناس مراجعه کنم از بابت ثقیل بودن موضوع بود که خودم نمی توانم هضمش کنم، وگرنه خود من هم میدانم شاید کمی مشکل و یا اختلال شخصیت ضعیف و یا طرحواره های بد داشته باشم اما موضوع اصلی زندگی من نیست.

+خیلی خیلی خیلی ممنونم از بقیه حرفهایی که زدید، کمی دلگرم شدم