احساس تنهایی و خستگی (حالم بد است؛ ...)

[1dard]

سلام مدیر عزیز

خیلی از توصیه هات و متن های نوشته شدت ممنون هستم، خیلی خوب بودن و فکر می کنم درباره شکست های پی در پی من درست باشه، اما زیاد به درد من نمیخورن؛ چون شکست های من اولویت اول زندگی من نیست و من آدمی نیستم که از زمین خوردن بترسم، من واقعا توی زندگی خیلی چیزهایی رو ندارم و نداشتم، من از بچگی خانواده ام رو از دست دادم، تمام اموال پدریم که خیلی زیاد هم بود(نزدیک 400 میلیون سال 82) به خانواده عمه ام واگذار شد؛ خانواده عمه ام همشون با اون پول ماشین خریدن و همین خونه ای که توش هستن .... اما از اون روز به من حتی یه وعده غذای گرم هم ندادن، همیشه یا یه مقدار نون و مقداری پنیر میفرستادن بالا با کلی توهین و لعن نفرین که اومدی اینجا چتر باز کردی و.... ( من تو خرپشته کنار در پشت بوم یه اتاق2 در3 درست کردم و اونجا زندگی میکنم بدون کولر و بخاری که تو زمستون دنده های آدم یخ میزنه و تو گرمای تابستون....) این حس تحقیر به نظر شما خطای شناختی هست یا مبالغه؟ کلا خیلی از همسایه ها و نزدیکان وقتی من و روحیه من رو میبینن از تعجب دهنشون باز میمونه


+از لحاظ قانونی خیلی پرس و جو کردم به خاطر یه سری حساب ها و شراکت ها کلا غیر ممکن هست که من بتونم اون پول رو پس بگیرم.
+خانواده عمه ام بسیار آدم های فاسدی هستند شاید نماز و روزه و... رو برای ریا میخونن اما مقداری هم برای اعتقاداتشون ارزش قائل نیستن.
+ خیلی اوقات فکر میکنم که بزنم بیرون یه کاری پیدا کنم و پولی جمع کنم و یه خونه اجاره کنم و مجردی زندگی کنم؛ اما متاسفانه کاری نمیتونم گیر بیارم، کارهای زیادی هم از روزنامه پیدا کردم اما معمولا به من حقوق نمیدن و وقتی کارشون تموم شد بیرونم میکنن یا به قدری حقوقش کمه خرج رفت و آمد هم در نمیاد و یه چیزی هم باید دستی خرج کنی.....
+ در حال حاضر مبلغ 7 میلیون تومن پول بعد از چند سال کارهای جور واجور کردن جمع کردم گذاشتم بانک دارم از سود اون که نزدیک 100 هزار تومن هست دارم زندگی میکنم تمام زندگی من همین 7 میلیون و کامپیوترم هست.